Djanni’s Blog

Dag beste blogvrienden,

Ik geef eerlijk toe: ik heb jullie verwaarloosd en daar zijn geen excuses voor. Om mijn fouten weer goed te maken trakteer ik jullie vandaag op mijn favoriete gedichtje van Tjitske Jansen en een mooie foto van mezelf aan zee. Hopelijk kunnen jullie me vergeven!! :p:d

ICARUS

Ik hou van Icarus die wist dat de was zou smelten en toch naar de zon toe vloog.
ik hou van het meisje dat wel zag hoe blauw de baard van Blauwbaard was- dat
was juist de reden. Ik houd van Doornroosje die alleen maar deed alsof ze sliep.

Ik houd van sneeuwwitje, die de dwergen een stelletje neuroten vond.
“Wie heeft er op mijn stoeltje gezeten? Wie heeft er van mijn bordje gegeten?’
En van de dwerg, die helemaal niet zoveel van Sneeuwwitje hield;

‘Toen zij er nog niet was, waren wij nog met zeven. En nu? Moet je ons nu eens zien.’
Van de reus die kwaad is, omdat iedereen zijn schoenen laarzen noemt.
Ik houd van wie niet in het sprookje past. Maar vooral

hou ik van Icarus die wist dat de was zou smelten en toch naar de zon toe vloog.

© Tjitske Jansen

Tot de volgende Blog!!

Dag beste bloggers,

Ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd de laatste dagen, maar er is dan ook iets werkelijk bijzonders gebeurd. Mijn wereldstad, Kortrijk, werd geteisterd door een verschrikkelijk groot drama. Donderdag, 12 maart 2009, werd er in de voormiddag een gaslek opgespoord in de omgeving van het Plein. Dit was het zesde gaslek in vier maanden te Kortrijk wegens wegenwerken. Scholen werden geëvacueerd, onder andere ook mijn school. Aangezien ik les heb in het bijgebouw, de kuil (of “de put” zoals sommige wel eens zeggen ), behoorde ik niet tot één van de geëvacueerden. We werden wel verzocht binnen te blijven. De leerkrachten hielden dan ook demonstratief stand voor de uitgangsdeuren. De leerlingen die in het hoofdgebouw les volgen, werden echter wel ondergebracht in de sporthal.

Ik moet je eerlijkheidshalve toegeven dat deze gebeurtenis helemaal niet zo spectaculair was als mijn beschrijving. Uiteindelijk bleek de evacuatie een preventieve maatregel en was het gaslek al gauw gedicht. Het verloop van de dag gebeurde net zoals altijd, met hoogstens een halfuurtje vertraging. Het was voor mij echter wel het “event” van de dag en eigenlijk ook wel een beetje de grap van de dag. Ik kon mijn sadistische zelf niet onderdrukken. Geef toe: het idee dat het winkelcentrum, dat momenteel gebouwd wordt in het centrum van Kortrijk (en het voor sommigen welgekome pleziertje in deze wereldstad), opgeblazen zou worden door een klein gaslek, is toch werkelijk een beetje grappig op een sadistische manier. Al het geld dat hierin gepompt werd, alle nadelen die mensen hierdoor hebben ervaren… zou allemaal voor niets zijn geweest. Als dit in werkelijkheid zou gebeuren, zou ik het natuurlijk niet zo grappig vinden. Ergens vond ik het idee toch wel een beetje lachwekkend tot ergernis van sommige klasgenootjes .

Tot de volgende overweldigende gebeurtenis!!
Janne

Dag beste blogvrienden,

Vandaag is me iets wonderbaarlijk overkomen. Uit het niets is deze openbaring mijn kleine hersentjes binnengeslopen. Een onwaarschijnlijke en onverwachte gewaarwording.  Deze zoektocht kan een mensenleven vullen, maar mijn zoektocht werd reeds vandaag beëindigd. Het kabouterfeest was voorbij. Hach noch wacht werd er gezegd. Een oorverdovende stilte heerste over het kleine dorpje. De kleine aardmannetjes keken als een aap in een roestig horloge. Met hun ogen op steeltjes keken ze naar de onthulling die kwam neergedaald! Een plots fel licht verblindde de bewoners van mijn klein hersenpannetje! Plots begonnen al de kaboutertjes in het dorp te lachen en te dansen van vreugde. “Hoera, Hoera, we hebben de schat gevonden. Hoera!” Ze bouwden een heel groot feest en al hun vrienden waren uitgenodigd: de enzymen, de bloedlichaampjes, de oestrogenen en nog vele anderen. Het was een chaos van jewelste. De vrienden waren na enkele uren eindelijk uitgefeest en besloten onder de wol te kruipen. Met het idee van een eeuwigdurende harmonie vielen mijn vrienden vredig in slaap.

…

Met andere woorden, vandaag heb ik iets ontdekt. Ik heb “De” ware gevonden. Dankzij mijn goeie vriendin Yannah. Dankzij haar is mijn zoektocht naar een levensgezel vervuld. Nu moet ik hem alleen nog maar leren kennen en op de hoogte brengen van mijn plannen. Maar dat is natuurlijk een futiliteit.

Voor alle duidelijkheid: dit verhaaltje is pure ironie/fictie naar aanleiding van wat gezever vandaag op school. De zoektocht naar mijn soulmate is nog lang niet afgerond. Gelukkig maar, mijn leven  zou anders nogal saai worden. Dit verhaal is dus een inleiding op mijn korte visie over “de liefde” die ik met jullie wil delen. Vele mensen geloven dat er een grotere macht is die heerst over ons kleine wereldje. Volgens sommigen is dit God, volgens anderen Allah of Jahweh. Sommigen zijn er van overtuigd dat het Lot alles in handen heeft. Ik geef eerlijk toe: ik weet niet wat die hogere macht is. Ik heb echter wel één zekerheid en dat is de liefde. Na alles wat een mens meemaakt, kan hij altijd rekenen op de liefde om zijn obstakels te overwinnen. Liefde is  iets heel bijzonders. Liefde is het grootste en meest onverklaarbare gevoel, dat zich schuilhoudt in de kleinste gebaren: een lach wanneer je beste vriendin de deur voor jou opent, een knuffel van je papa/mama/broer/zus, een knipoogje van die ene vriend waar je altijd plezier mee beleeft en misschien wel een zacht gebaar van die ene waar je je hart aan zou willen schenken. Natuurlijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn, maar dat is een ander verhaal.

Tot de volgende blog!

Dag beste blogvrienden,

Vandaag heb ik mijn magisch kistje van onder het stof gehaald. Een kistje vol herinneringen van verdiet, geluk, liefde, vriendschap en zo veel meer. In deze doos zitten mijn diepste geheimen verborgen, tenminste voor zij die ze kan ontrafelen. Mijn koffertje, een plaatsje waar al mijn mysterieuze raadsels rust kunnen vinden. In werkelijkheid heeft iedereen wel een magisch plekje waar hij zijn diepste geheimen bewaart. Bij de ene is het al wat tastbaarder dan bij de andere. Mijn kistje bevat eenvoudigweg gedichten. Jaja vrienden, ooit was ik een poëtisch talent:p. Zo rond het 3e leerjaar begon ik gedichten te schrijven. De laatste jaren heeft mijn muze me helaas even ingeruild voor een andere ziel op zoek naar expressie voor zijn hersenspinsels. Toch wou ik jullie even laten meegenieten van mijn verzen. De ene al wat ouder dan de andere. De ene dus ook al wat beter en volwassener dan de andere. Hopelijk kunnen jullie er van genieten.

2002
De kleuren,

Ik wandel door de kleuren heen.
Bruin, geel, rood, oranje…
Ik doe mijn ogen dicht.
Ik zweef, ver weg van hier.
Meer kleuren.
Meer bladeren.
Dwarrelend omringen ze de bomen.
Takken schijnen.
Plots zweef ik niet meer.
Ik lig op de grond.
Weg uit die prachtige wereld.
Weg uit die mooie droom.

2003
Jij bent een bloem,

Jij bent een pitje dat elke dag groeit.
Elke dag word je mooier.
Soms schijnt de zon op je gezicht.
De andere dag valt de regen op je snoet.
De tuinman wil je ontwortelen,
maar jij spartelt tegen.
Het zal hem nooit lukken.
Jij bent een prachtige bloem.
Elke dag sta je trots te stralen van schoonheid.

2004
Wanneer de merel slapen wil en de zon de bodem strijkt.
Voel ik kriebels van de wind op mijn huid vlijen.
Zie ik de sterren stralen van plezier.
Hoor ik mijn hart fluisteren in de maneschijn.

Wanneer de bloemen toevloeien en de straal zijn licht dimt.
Voel ik de regen op mijn neus druppen.
Zie ik de uil zwevend over de wolken.
Hoor ik de wolven huilen in het bos.

Wanneer de donker over mijn raam strijkt.
Voel ik me als de zon in jouw leven.

2005
Een mes ligt aan mijn voeten,
een aarzeling gaat door me heen.
Stil in mijn gedachten,
ontkent mijn geweten het bestaan van deze pijn.
Het goede dat me tegenspreekt,
de duivel die gewillig knikt.
Ik heb geen leven meer in deze wereld,
zo heeft het lot nu éénmaal beslist.
Nu neem ik zelf het heft in handen
en ontneem me het verdriet
door mijn lichaam te verlaten.
Ik wou vreugde vinden,
maar het liet me dwalen door de gure straten van de nacht.
Verlost van de pijn zeg ik nu vaarwel,
aan al wie me lief heeft gehad.

(Neen vrienden, ik heb geen zelfmoordneigingen.
Gebaseerd op verhaal dat ik heb gelezen)

2006
Als jij mijn liefde niet waard bent,
waarom gaat mijn hart sneller slaan wanneer ik jou zie?

Als jij de ware niet bent,
waarom droom ik iedere nacht van jou?

Als jij niet van mij houdt,
waarom kus je me met je zachte lippen?
waarom lonk je me met je tedere ogen?
waarom bloos je met je rode wangen?

Als wij niet voor elkaar gemaakt zijn,
waarom bonst jouw hart samen met het mijne?

2007
Eiland,

Achter een sluier van pijn en verdiet,
waar niets me raken kon,
heb jij mij ontrafelt als een raadsel zonder antwoord.
Mijn droom stond in je ogen te lezen.
Bang voor mijn lot ben je heen gegaan,
weg van mijn duister eiland,
naar het heldere vaste land.

Zoals je hebt gemerkt, ben ik geen poëtisch genie. Maar de gedichtjes kunnen er toch mee door denk ik.  Persoonlijk vond ik het best wel grappig om al mijn verzen nog eens te lezen.
Hopelijk heb jij ook een magisch kistje waar je al je zorgen kwijt kan.

The recipe for beauty is to have less illusion and more Soul…
to retreat from the belief of pain or pleasure in the body
into the unchanging calm and glorious freedom of spiritual harmony…

– Quote By Mary Baker Eddy –

Naar aanleiding van de les Latijn omtrent filosofie ben ik vandaag bijzonder geboeid door de mens. Waarom verdiepen we ons in de filosofie? Waarom is de mens zo ijverig om de reden van zijn bestaan te doorgronden? Willen we wel weten waarom we hier zijn? Wie weet zijn we gewoon een grap, een ludieke bezigheid voor één of andere god die zich verveelde? Ik kan me goed inbeelden dat het observeren van de mensen een ideaal tijdverdrijf is. Kijk maar naar de manier waarop we ons voortplanten, best wel een ludieke en banale daad als je er bij stil staat. Als ik een god was, zou ik er ook uren lachplezier aan beleven. In de film Dogma wordt deze banaliteit van de mens ook mooi naar voren gebracht, een echte aanrader voor wie plezier kan beleven aan het alledaagse gedrag in zijn simpliciteit . Persoonlijk vind ik het ook fascinerend om de mensen in al hun drukte waar te nemen. In de zomer kan ik werkelijk genieten van een terrasje. Niet omdat de zon schijnt of om het verfrissend drankje, maar ik vind het boeiend om de mensen te observeren. Zo zie je “hoog gerespecteerde” mannen in kostuum die iets laten vallen, beschaamd vlug alles op rapen en zich zo vlug mogelijk uit de voeten maken. Een jonge man die iets te voorbarig handelt bij zijn vriendin met als gevolg dat zijn bakkes vliegen vangt. Een oude man op een bankje, die blijkbaar dezelfde bezigheid heeft als ik: de mensen bekijken.

Programma’s zoals “Wordt gevolgd” van Man Bijt Hond vullen dit patroon wonderbaarlijk leuk in. Natuurlijk zijn dit meestal de extreme gevallen, maar ik sta er telkens van versteld hoe een eenvoudige mens zo kan opgaan in bv kerststalletjes of bezoekjes aan de supermarkt. Het ultieme bewijs dat de mens enkel bezig is binnen zijn eigen wereldje, misschien is dat wel het meest voordelig. Stel je voor dat we zouden beseffen hoe idioot we bezig zijn, dan zouden we onszelf voortdurend in vraag stellen. We blijven dus beter in de onwetendheid en zo kunnen we ons uniek karakter bewaren. Ik zou zo nog uren kunnen doorgaan over de simpliciteit van ons bestaan, maar ik kan zeker niet ontkennen dat we een bijzonder ras zijn. We leven graag in ons eigen wereldje en staan uiteindelijk alleen, maar toch zijn we een groepswezen. Een mens kan niet leven zonder liefde, de liefde van een ander. Misschien zal ik daar later wel eens op in gaan. Hopelijk vonden jullie mijn eerste blog geslaagd. Tot de volgende!!