Ellen

{ maart 16, 2009 @ 10:44 pm } · { Vervolgverhaal }

Eindelijk, het is weer weekend. Iedere week opnieuw verlangt ze met groot genoegen en gemis naar deze twee dagen. Helaas zijn ze telkens opnieuw voorbij voor ze het goed en wel beseft. De deurbel luidt de aankomst van Ellen in. Op weg naar de deur kijkt ze nog even in de spiegel om haar haar op orde te leggen. Haar diepbruine ogen staren haar aan, alsof ze haar geweten wensen te doorprikken. Ze wordt uit haar dagdroom gerukt door de tweede bel.
“Dag Ellen, wat ben ik blij om je te zien!”, verwelkomt ze haar beste vriendin met een geacteerde opgewektheid. Hoewel Ellen weet dat ze helemaal niet zo vrolijk is, probeert ze de illusie op te houden. Vaak vraagt ze zich af waarom ze zelf bij haar beste vriendin haar ware verdriet niet kan uiten: omdat ze Ellen niet tot last wil zijn? omdat ze haar problemen wil opkroppen? De meest logische verklaring is dat ze haar wekelijks vriendschappelijk contact niet wil besteden aan kommer en tegenslagen. Ze komt de eetkamer binnengelopen met de koffiekan.
“Twee suikertjes en een scheutje melk, nietwaar?”
“Inderdaad”, antwoordt Ellen.
Ze vindt het keer op keer een fascinerend iets dat ze zelfs de kleinste gewoonten van elkaar weten te onthouden. Het is leuk iemand te hebben die je begrijpt zonder zelfs een woord te reppen. Een enkele blik is al genoeg om te weten wat bij de ander omgaat. Ze denken zelfs op dezelfde manier: wanneer ze bijvoorbeeld een film bekijken reageren ze allebei met exact dezelfde woorden op een opmerkelijke scène.

Hun gesprek begint zoals gewoonlijk over het werk. Wanneer deze bron van gespreksmaterie is uitgeput, halen ze herinneringen op of roddelen ze wat. Nooit durft een van beide het echter aan weer over hem te praten, hoewel ze weten dat het een onvermijdelijk onderwerp is. Hun gesprekken zijn nooit meer dezelfde als vroeger, omdat ze telkens opnieuw beseffen dat dit gesprek misschien wel de confrontatie kan betekenen. De schrik om oude wonden open te rijten staat als een stilzwijgend sluipdier tussen hen in.

Na een tweetal uur is Ellen alweer vertrokken. Ze is weer alleen, met enkel de geruisloze stilte die plots zo luid klinkt. De telefoon staart haar aan, smekend om gebruikt te worden. Ze negeert zijn smeekbede en drukt zoals gewoonlijk de knop van de televisie in om de rest van de dag te verspelen aan aandoenlijke en gedramatiseerde films.